புதன், 29 மார்ச், 2017

A marathon with thousand scholars

-Ananth Madabhooshi



Lord Varadaraja of Kanchi guided Ramanuja, who won the debate

As we are nearing the epochal 1,000 years of Sri Ramanuja, let us see how this crusader’s works are getting disseminated well after ten centuries. Ramanuja was the critical link in the chain of a theology that propounded the right interpretations of the Vedas and he stood by them sometimes even risking his life.

To understand and appreciate his glory better, it is imperative to have an in-depth study about the period prior to that of Ramanuja. Nadhamuni (of early 9th century), foremost among the lineage of Sri Vaishnava Gurus, resurrected the works of the Azhwars that were believed to have been lost. Thereafter it was carefully safeguarded and passed on through generations.

செவ்வாய், 28 மார்ச், 2017

ராமாநுஜருக்காக பெருந்தேவி தாயார் காட்டிய பெருங் கருணை'

- எஸ்.கிருபாகரன்





ராமாநுஜரின் ஆயிரமாவது ஜெயந்தி விழா, இன்னும் சில மாதங்களில் கொண்டாடப்பட இருக்கிறது. கி.பி. 1017 முதல் கி.பி 1137 காலகட்டம் வரை வாழ்ந்த  ராமாநுஜர், காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் ஸ்ரீபெரும்புதுாரில் அவதரித்து,  திருச்சி ஸ்ரீரங்கத்தில் அரங்கநாதருடன் இரண்டற கலந்து மறைந்தவர். ஸ்ரீபெரும்புதுார் மற்றும் ஸ்ரீரங்கத்துக்கு அடுத்தபடியாக,  தமிழகத்தில் அவரது நினைவை போற்றும் 3வது ஸ்தலம் காஞ்சியை அடுத்த செவிலிமேடு. 

ராமாநுஜருக்கும் செவிலிமேட்டிற்கும் என்ன தொடர்பு.....?


ஆம், காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் செவிலிமேட்டில் ராமாநுஜருக்கென்று பிரத்யேக கோவில்  உள்ளது. காஞ்சிபுரத்திலிருந்து ஓரிக்கை செல்லும் சாலையில்,  ராமாநுஜருக்காக கட்டப்பட்ட இந்த ஆலயம்,  அரிய வரலாற்றைக் கொண்ட அற்புத ஸ்தலமாக விளங்குகிறது. 

காஞ்சியிலிருந்து 14 கி.மீ தொலைவில் உள்ள திருப்புட்குழி என்ற ஊரில்,  யாதவபிரகாசர் என்ற வேத விற்பன்னரிடம் வேதங்களை கற்ற ராமாநுஜர், இயற்கையிலேயே அதீத திறமை கொண்டவராக விளங்கினார். குரு யாதவப் பிரகாசரிடம் வெகுசீக்கிரம் வேதங்களை கற்றுணர்ந்த ராமாநுஜர்,  வேதங்களில் உள்ள நிறை குறைகளை குருவிடம் விவாதிப்பார். பல சமயங்களில் அது குருவை சங்கடப்படுத்திவிடும். அதுவே ராமாநுஜருக்கு பிரச்னையாகிப்போனது. குருவுடனேயே வேதங்கள் தொடர்பான தர்க்கங்களை செய்தது  யாதவப்பிரகாசருக்கும் அவருக்குமிடையே கருத்து வேறுபாட்டை ஏற்படுத்தியது.

திங்கள், 27 மார்ச், 2017

Sri Ramanuja's gift to the Lord


-L.Renganathan


Srirangam temple as well as its presiding deity Lord Ranganatha have been served and enriched over the centuries by selfless services of numerous historic personalities.

While each has contributed in his own way, a singular endeavour of the great Vaishnavite savant Sri Ramanuja resulted in the time tested codification of rituals and festivities at the temple and which hold good even today.

புதன், 22 மார்ச், 2017

ஜாதி நமது மனதில்தான் இருக்கிறது

-ஸ்ரீ செண்டலங்கார சம்பத்குமார ராமானுஜ ஜீயர் சுவாமிகள், மன்னர்குடி


நேர்காணல்: ஸ்ரீ.பக்தவத்சலம்

திருப்பூர் பக்தர்களை அரவணைத்து ஆசி வழங்கிய மன்னார்குடி ஸ்ரீ செண்டலங்கார சம்பத்குமார ராமானுஜ ஜீயர் சுவாமிகளுடன் சிறு  கலந்துரையாடல்:
மன்னார்குடி ஸ்ரீ செண்டலங்கார சம்பத்குமார
ராமானுஜ ஜீயர் சுவாமிகள்

நாம்: தங்களைப் போன்றே ஜீயர்கள் அனைவரும் இப்படி தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் வசிக்கும் பகுதிகளுக்குச் செல்கிறார்களா?
ஜீயர்: எல்லா ஜீயர் சுவாமிகளும் ஸ்ரீமத் ராமானுஜர் வழியில் அவர் ஆற்றிய பணிகளை தங்கள் அளவில் செவ்வனே செய்து வருகிறார்கள். மேலகோட்டை எதிராஜ ஜீயர் நம்மைப் போலவே செல்கிறார்,  ஆந்திராவில் இருக்கக்கூடிய ஸ்ரீமான் நாராயண ஜீயர் இந்தியா முழுக்க கிராமம் கிராமமாகச் செல்கிறார். ஸ்ரீமத் ராமானுஜர் தாழ்த்தப்பட்டவர் அல்லது தலித் என்றோ யாரையும் அழைத்ததில்லை; மாறாக  ‘திருக்குலத்தார்’ என்றே அழைத்து வந்திருக்கிறார். நாம் மக்களுக்கு ஆன்மிகப் படியில் பின்பற்ற வேண்டிய அடிப்படை அறங்களைப் புரிய வைப்பதற்காகவே மக்களைச் சந்தித்து வருகிறோம்.
நாம்: தீண்டாமை என்பது இந்து மதத்திற்கு அவப்பெயரைத் தந்துவிட்டது. அதனை மாற்றும் முயற்சி என்று உங்கள் பயணத்தைக் கருதலாமா?
ஜீயர்: தீண்டாமை என்பது ஹிந்து மதத்தில் இல்லை. மனித மனங்களில்தான் இருந்தது. ஸ்ரீமத் ராமானுஜர் அன்றே இது தவறென்று எடுத்துணர்த்தி எல்லோரும் சமபாவனையோடு இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி,  திருக்குலத்தோருக்கும்  கோயிலில் சென்று வழிபாடு செய்ய உரிமை ஏற்படுத்தித் தந்தார். இன்று மனங்கள் மாறிக் கொண்டிருக்கின்றன. நாம் நமது கடமையை எம்பெருமானார் வழியில் மேற்கொண்டிருக்கிறோம். அவ்வளவே!

செவ்வாய், 21 மார்ச், 2017

திருக்குலத்தார் தரிசனம்

-நைத்ருவன்

ஸ்ரீமத் ராமானுஜர் ஆயிரமாவது ஆண்டு விழா நாடெங்கும் சிறப்பாக நடைபெற்று வருகிறது. திருப்பூர் மாவட்டத்திலும் அதனையொட்டி சில நிகழ்வுகள் ஏற்பாடாகி நடந்து வருகின்றன. வெறுமனே விழாவைக் கொண்டாடுவதல்லவே நோக்கம்? கொண்டாட்டம் பல விழாக்களில் மக்கள் அனுபவித்து வருவதுதானே?  ஸ்ரீமத் ராமானுஜர் அவர்களின் நோக்கம்,  எண்ணம்,  செயல் ஆகியவை மக்களை நேரிடையாகச் சென்றடைவதுதான் சிறப்பு என்பதால், விழாக்கள் அந்த அடிப்படை நாதம் ஒலிக்கும் விதமாகவே திட்டமிடப்படுகின்றன.
ஸ்ரீமத் ராமானுஜர் எளிமையாக இருந்தது மட்டுமல்லாமல், எளியோருக்கு தோழனாக, அவர்களும் எளிதில் பகவத் சங்கத்தை அடைய வழிகாட்டியவர். இறைவன் முன்பு அனைவரும் ஒன்றே என்று ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னரே அறிவித்து, அனைவரும் கோயிலில் ஒன்றாய் பெருமாளை சேவிக்க ஏற்பாடு செய்தவர். எட்டாக் கனியாய் வைக்கப்பட்ட எம்பெருமானை எல்லோரும் எளிதில் அடைய ‘பஞ்ச சம்ஸ்காரம்’ மூலம் வைணவனானால் ஜாதி மற்றும் புற அடையாளங்களை ஒழித்து சமநிலை காணலாம் என்று எடுத்துரைத்து அதற்கு வழிகோலியவர்.
அவ்வடியொற்றி, ஜீயர் சுவாமிகள் யாராவது நமது பகுதிக்கு எழுந்தருளினால் அவர்கள் எளியோரைச் சந்தித்தால் அவர்கள் சந்தோஷப்படுவார்களே என்றெண்ணி அதற்காக முனையும் தறுவாயில், மன்னார்குடி ஸ்ரீ செண்டலங்கார சம்பத்குமார ராமானுஜ ஜீயர் சுவாமிகளை முன்மொழிந்தனர் நண்பர்கள் சிலர். அதன்படியே ஜீயர் சுவாமிகளைத் தொடர்பு கொண்டோம். உடனே, அடுத்த வாரமே வருகிறேன் என்று உடனே ஒப்புதல் அளித்துவிட்டார்.
நாங்கள் எண்ணியது ஜீயர் சுவாமிகளை ஒரு பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றால் அங்குள்ள மக்கள் அவரை தரிசித்துச் சென்று விடுவார்கள். அப்படி பல பகுதிகளில் நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு செய்யலாம் என்று. ஆனால் அவரது விருப்பம் வேறாக இருந்தது. திருக்குலத்தாரும் ஏழ்மை மிகுந்த மக்களும் வாழும் பகுதிக்குச் என்று ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் ஒவ்வொரு குடும்பத்தையும் சந்திக்க வேண்டுமென்பதாக இருந்தது அவரது அவா. திருப்பூர் போன்ற பரபரப்பான சூழல் உள்ள ஊரில், அநேக ஆண்களும் பெண்களும் வேலைக்குச் செல்லும் நிலையில் இந்த நிகழ்வைக் கையாள்வது சரிவருமா என்பது சற்றே யோசனையாக இருந்தாலும்,  துணிவுடன் தொடங்கிவிட்டோம்.

திங்கள், 13 மார்ச், 2017

The essence of his commentaries

- Sudhakshina Rangaswami


An underlying thread of inclusion and harmony runs through his works.

This millennium year of Ramanujacharya’s (1017-1137 A.D.) birth anniversary affords an opportunity to revisit his legacy to Visishtadvaita Vedanta and Srivaishnavism by an understanding of the rationale of the corpus of his nine works. He is the acknowledged acharya who straddled Vedanta and religion with finesse by systematising the concepts of Visishtadvaita philosophy based on the Vedic canon of the Prasthanatraya texts — the Upanishads, Brahmasutras (Vedantasutras) and the Bhagavad Gita — in his Vedartha samgraha, Sribhashya, Vedantasara, Vedantadipa and the Gitabhashya. The Gadyatraya and the Nityagrantha are the basis of Srivaishnava praxis.

The Ubhayavedanta tradition was instituted by him in Srivaishnavism with the inclusion of the recital of the Tamil hymns, the Nalayira Divya Prabandham of the 12 Azhwars, along with the Vedas in temple ritualistic worship and their exposition. It is from Ramanuja’s immediate disciple Tirukkurugaippiranpillan’s Arayirappadi, a commentary on Nammazhwar’s Tiruvaimozhi, that the tradition of writing commentaries on the Tamil hymns of the Azhwars started. The Vedartha Sangraha is a rigorous text which encapsulates the teachings of the Upanishadic passages. What is remarkable was Ramanuja’s composition of three commentaries on the Brahmasutras, the Sribhashya, his magnum opus, which is a full-length commentary, the Vedantadipa which is a gloss meant for one who cannot study the Sribhashya, and the Vedantadipa, a brief text that explains the import of the Vedantasutras succinctly. The Gitabhashya completes the trilogy of the Prasthanatraya. No wonder then the devout Srivaishnava community reveres him as the Bhashyakara!

ஞாயிறு, 12 மார்ச், 2017

அப்பனுக்கு சங்காழி அளித்த பிரான்!

-ஸ்ரீ லட்சுமி சரண்



ஸ்ரீநிவாசன் சங்கு சக்கரமேந்திச் சைவர்களின் சந்தேகம் தீர்த்தல்,  குரு பரம்பரை பிரபாவத்திலிருந்து ஒரு நிகழ்வு!

உடையவரை அவரின் சிஷ்யர்கள் தண்டனிட்டு ‘தேவரீர்,  இதர சமயங்களை நிராகரித்து நம் ஸ்ரீவைஷ்ணவ தரிசனத்தை ஸ்தாபனம் பண்ணி அருளினீர்.
இனி தீதில் நன்னெறி காட்டித் தேசமெங்கும் திரிந்து திக்விஜயம் செய்து அங்குள்ள திவ்ய தேசங்களையும் சேவித்து வரவேண்டும்’ என்று விண்ணப்பம் செய்தார்கள்.

இதற்கு நம்பெருமாளும் இசைந்தருள, உடையவரும் சோழ மண்டலம் தொடங்கி, பாண்டிய மண்டல திவ்ய தேசங்களைச் சேவித்து, அங்கிருந்து மலையாள நாட்டு திவ்ய தேசங்களுக்குச் சென்று, வட நாட்டுக்கு எழுந்தருளி,
திருசாலக்கிராமம், திருவதரி முதலான திவ்ய தேசங்களையும் சேவித்தபடியே திருமலை வந்தடைந்தார்.
தாழ்சடையும் நீண்முடியும் ஒண்மழுவும் சக்கரமும்சூழரவும் பொன்னாணும் தோன்றுமால் - சூழும்திரண்டருவி பாயும் திருமலைமே லெந்தைக்குஇரண்டுருவும் ஒன்றா யிசைந்து
-என்று ஆழ்வார் அருளினபடி திருமலையில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஜகத்காரணனான ஸ்ரீநிவாசனுக்கு இலக்கணமாக நீள்முடியும், சங்கு சக்கர திவ்யாயுதங்களும், திரு யஜ்ஞயோபவீதமும் கூடியிருக்க,  அந்த  ஜகத்காரணனை உபாஸனை செய்யும் ஜீவாத்மாவுக்கு பொருந்தும்படியான தாழ்சடை, ஒள்ளிய மழுப்படை நாகாபரணம் போன்ற சிவ-லக்ஷணங்களும் சேர்ந்திருந்தபடியால், சைவர்கள் ஸ்ரீநிவாசனை தங்கள் சிவன் என்று வாதாடினார்கள்.

சனி, 11 மார்ச், 2017

Giving ‘adhikaaram’ a new resonance


-C.T.Indra


How the preceptor made learning inclusive.

Religious doctrines are regarded as sacrosanct and this does not come as a surprise to anyone, either to the believer or the heretic. If the sacred dimension of scriptures is not safeguarded , the establishment and the esoteric value of its dogmas cannot be sustained and protected. This is one aspect which marks religious orthodoxy.

At the same time, every religion is equally anxious to keep within its fold its followers and wishes to give them a reassuring feeling that their devotion matters a lot to the establishment and of course, the Lord. Hence the tension between the uncompromising dogmatist and the large-hearted reformist. This is a phenomenon prominent and even recurrent in Acharya Ramanuja’s life and mission. Nothing illustrates this better than the most cited episode in his life, his trying to learn the rahasyarthas of Sri Vaishnava darsanam from the senior disciple of Alavandar, namely, Ghoshti Purna or Thirukkottiyur Nambi. It raises the question of who has the ‘adhikaaram’ or eligibility to learn scripture. It also alerts us to the possibility of diluting the rigour of learning in an egalitarian model of education.

Ramanuja as a young pontiff of Srirangam mutt, is directed by one of his five acharyas, Maha Purna, known in Tamil as Periya Nambi, to approach Thirukkottiyur Nambi and learn some more of the import of the Dvaya mantra.

வெள்ளி, 10 மார்ச், 2017

ராமானுஜர் தொடர்- வெள்ளிமணி- 4

- இரா.இரகுநாதன்



பக்குவப் பயிற்சி


காஞ்சியிலிருந்து திருவரங்கத்திற்குச் செல்லும் போதே ஆளவந்தார் பரமபதம் எய்தினார் என்ற செய்தி எட்டியது. யதி சமஸ்காரங்கள் முடிந்து காஞ்சி திரும்பிய பிறகு ஒரு தெளிவற்ற நிலையிலிருந்தார். ஆளவந்தாருக்குப்பின் ஸ்ரீ வைஷ்ணவ உலகின் தலைமைப் பொறுப்பு  ஏற்று வைணவத்தை நிலை நிறுத்த வேண்டிய பெரும் பொறுப்பு தமக்காகக் காத்து நிற்கிறது என்ற உணர்வு இளையாழ்வாருக்கு ஏற்பட்டது. அதற்கு தம்மைத் தகுதியுடையவராகச் செய்து கொள்வதில் அவர் இறங்கினார். அந்த நினைவு அவரது நெஞ்சில் புயலை எழுப்பியது. குழம்பி நின்ற ராமானுஜர் தெளிவுக்காக இறைவன் கட்டளையை எதிர்நோக்கினார். திருக்கச்சி நம்பியின் உதவியை நாடினார். 
* நானே (அருளாளன் எனப்படும் -திருமாலே) முழு முதற்கடவுள். 
*  ஜீவாத்மாவிலிருந்து  பரமாத்மா வேறுபட்டது. 
* இறைவனை அடையும் முக்திநெறி முழுச் சரணாகதியே. 
* இறைவனடி சேர்ந்தார்க்கு மரணத்தைப் பற்றி அச்சப்படத் தேவையில்லை.
* உடல் சாய்ந்த பிறகே மனிதருக்கு முக்தி.
* பெரிய நம்பியை ஆசார்யராகப் பின்பற்று! 
-என்னும் ஆறு வார்த்தைகளில் விளக்கமளித்தார் அருளாளன்.
கி.பி. 1039 ஆம் ஆண்டு திருக்கச்சி நம்பியை முதன்மை ஆசார்யராக இருக்கச்செய்து பஞ்ச சம்ஸ்காரங்களைப் பெற்று, ஆத்ம யாத்திரையைத் தொடங்க வேண்டும் என்று எண்ணினார். அதையொட்டி திருக்கச்சி நம்பியைத் தேடி இல்லத்தில் அமுது செய்ய (உணவருந்த) எழுந்தருள வேண்டினார். அவரும் இசைந்தார். மனைவி தஞ்சமாம்பாளிடம் திருக்கச்சி நம்பிக்கு, உணவு தயாரிக்கச் சொல்லி, அவர் உண்டபின் மிச்சமுள்ளதைத் தாம் அருந்தி, தூய்மை பெற விழைந்தார். ஒரு திருமால் அடியாரை உணவருந்தச் செய்து அந்தப் போனகச் சேடம் பெற்று அருள்பெற விழைந்தார் ராமானுஜர்.

வியாழன், 9 மார்ச், 2017

Udayavar and the powerful 52


-Suganthy Krishnamachari



The nine Vedic scholars were collectively carrying out services in the Melkote temple.

There is an inscription dated 1,256 C.E, which is the first to talk of - aivadimbaru - the fifty two. There are inscriptions in which the 52 are referred to as pratama sishyas (chief disciples) of Ramanuja (1519 C.E.), priyasishyas (dear disciples) of Ramanuja (1534 C.E.) and respectfully as ayyas (1,534 C.E.). But who were the fifty two?

There is a manual called Udayavar Niyamanappadi, which describes the arrangement made by Ramanuja for performing various services in the Melkote temple. ‘Yadavagiri Jeernodhara,’ a book in Kannada, first published in 1932, by Aasuri Tirunarayana Iyengar and Aasuri Srinivasa Iyengar, says a manuscript of Udayavar Niyamanappadi, which was available in the Madras government oriental library, was published by Yogi Parthasarathy Iyengar in 1895. In 1909, the published work was presented as documentary evidence before a court in Mysore state, when a dispute arose about agratheertha – who should receive sacred water first. “S.G. Govindaraja Iyengar translated this work into Kannada. Yadavagiri Jeernodhara says the original translation was with Sri Yadugiri Yatiraja Matha,” says R.K. Narayanan, researcher at the Academy of Sanskrit research, Melkote.

Udayavar Niyamanappadi gives the names of nine Vedic scholars appointed by Ramauja and their duties in the temple. Sri Rangaraja Bhattar, of Oupagayana gotra, Katyayanasutra, Suklayajurveda sakha, was appointed chief priest, with ten duties.

புதன், 8 மார்ச், 2017

ராமானுஜரிடம் உபதேசம் கேட்ட பெருமாள்

-குள.சண்முகசுந்தரம்



ராமானுஜரிடம் பெருமாள் ஒரு சிஷ்யன் போல் வந்தமர்ந்து உபதேசம் பெற்ற உன்னத தலமே அழகிய நம்பிராயர் திருக்கோயில். நெல்லைக்கு சுமார் 40 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள திருக்குறுங்குடியில் அமைந்திருக்கிறது இத்திருத்தலம். பாணர் குலத்தைச் சேர்ந்த நம்பாடுவான், தீவிரமான விஷ்ணு பக்தர். திருக்குறுங்குடிக்கு அருகே மகேந்திரகிரி மலையில் வசித்து வந்த அவர் யாழ் இசைப்பதில் வல்லவர். தனது இஷ்ட தெய்வமான அழகிய நம்பிராய பெருமாளை தரிசிக்க அடிக்கடி திருக்குறுங்குடி வந்துபோகும் நம்பாடுவான், ஒரு சமயம் கார்த்திகை மாதத்து ஏகாதசி நாளில் எம்பெருமானை தரிசிக்க காட்டுவழியே வந்தார்.

பிடித்துக்கொண்ட பிரம்ம ராட்சசன்

அவர் வந்த வழியில் அகோரப் பசியோடு வனத்தில் சுற்றித் திரிந்த பிரம்ம ராட்சசன் ஒருவன் நம்பாடுவானை வழிமறித்துப் பிடித்து வைத்துக் கொண்டு அவரைப் புசித்து பசியாறப் போவதாகச் சொல்கிறான். அதைக் கேட்டு சிறிதும் கலங்காத நம்பாடுவான், “அசுரனே.. நான் நம்பியை தரிசிக்கச் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன். அவனை தரிசித்துவிட்டு இவ்வழியாக வருகிறேன். அப்போது நீ என்னை புசித்து உன் பசியாற்றிக் கொள்ளலாம்” என்று சொல்கிறார்.

விலகி நின்ற கொடிமரம்


இதை ஏற்று அசுரனும் அவரை விடுவிக்கிறான். நம்பிராயனைச் சந்திக்க கோயில் வாசலுக்கு வரும் நம்பாடுவான், அங்கிருந்தபடியே பெருமாளை நெக்குருக வேண்டுகிறார். அப்போது நம்பிராயனின் அழகிய திருமுகத்தை அவர் காணமுடியாதபடிக்கு கொடிமரம் மறைத்து நிற்கிறது. ஆயினும் பக்தி சிரத்தையோடு பெருமாளை வேண்டி பாடுகிறார். அப்படி அவர் பாடிக்கொண்டிருக்கும் போதே கொடிமரம் சற்றே விலகி நின்றது. பெருமாளின் திருமுகத்தைப் பார்த்து பேரானந்தம் கொள்கிறார் நம்பாடுவான்.

செவ்வாய், 7 மார்ச், 2017

The preceptor’s social philosophy


-Dr. Y.G.RAJALAKSHMI




Formed on the basis of four cardinal principles, it speaks of harmony of mankind

Sri Ramanuja’s works such as the Gitabhasya and the Sribhasya contain certain concepts which can work for the harmony of all the sections of society. These may be stated as follows: Aprthaksiddhi (inseparable existence); Samanvaya (synthesis); Sariraatmabhava (body-soul relation) and Ananya-arha-sesatva (subservience to none other than the Lord). These may be taken as the four cardinal principles which form the foundation of the Social Philosophy of Sri Ramanuja.

He had great concern for all the people living in society. He was of course a samnyasin but this, in no way, came between him and the society. Samnyasa (renunciation) does not mean giving up all work in life. It means giving up the bonds of marriage and the duties involved in it; giving up all attachment to material things of life and establishing oneself in God (sam+nyasa) (One does not attain to a state of transcending Karmayoga by not undertaking the works. Nor does he attain success merely by the giving up works which are already begun.) One has to help others cross the ocean of worldly existence. A realised soul has a moral and spiritual obligation to come to the rescue of the common man, the uneducated man, who, without proper guidance will fall into the cycles of births and deaths. There is a beautiful verse in the Vivekachudamani of Sri Sankaracharya which highlights the work of the realised souls in society:

“Santa Mahantah Nivasanti Santah
Vasantavat Lokahitam Caranat |
Tirnah svayam bhimabhavarnavam janan
Ahetuna anyan api tarayantah |” (v. 39)
(There are, living in this world, noble souls who are peaceful at heart and who bring in welfare to the world like the Spring Season [which quietly sets to bloom many a flower]. Having themselves already crossed the frightening ocean of transmigration, they make others also cross it, without any personal [selfish] motive.)
This is how the real samnyasin lives and helps the society at large by his work which is marked by absolute absence of personal gain and any thought of selfishness. This is the meaning of “Aprthaksiddhi” (inseparable existence) in its extended application.

திங்கள், 6 மார்ச், 2017

Anuja in the footsteps of Rama


-Pala.Palaniyappan


Both practised the principle of universal brotherhood.

The name Ramanuja, given to the Acharya, by his maternal uncle Thirumalai Nambi, must have been given with great foresight.

The lives of Sri Rama and Sri Ramanuja have many similarities. The word ‘Ayanam’ means the path. Hence Ramayana, the epic, means the path adopted by Sri Rama.

One of the many laudable principles that Sri Rama followed was the practice of Universal Brotherhood. Rama accepted Guhan, boatman on the banks of the Ganga, Sugriva, Vanara king and Vibhishana, rakhasa as his brothers, though they were not Kshatriyas.

Thirumangai Azhwar is all praise for Guhan, who helped Rama but never got anything in return. Guhan surrendered to Rama as Prabathi Saranagathi, which was propagated by Sri Ramanuja.

ஞாயிறு, 5 மார்ச், 2017

Faced many challenging situations

-C.T.Indra


Udayavar’s exile was a blessing as it led him to establish Vaishnavism in those areas.

The experience of exile from one’s place of residence caused by religious and political hostility makes Ramanuja an interesting subject of study. Exile and accommodation are critically interesting subjects for a modern reader. Ramanuja may be said to have established a diasporic community of Tamil Vaishnavites in the Mandya and Mysuru region as a result of his exile in Karnataka. Although there are glaring historical discrepancies regarding the much-debated question of which Chola king actually persecuted the Vaishnavas and whether he persecuted them at all or for that matter the question whether Ramanuja did really convert the Hoysala king Bittideva from Jainism, or the question whether Ramanuja went to meet the Delhi sultan all the way from Melkote, etc., Ramanuja was certainly caught in an insecure situation when summoned to the court of the Chola king. That Kuresa and Maha Purna resolved to bear the brunt of the political pressure speaks volumes of their devotion to Ramanuja and no less to the cause of Vaishnavism.

The historian M.S. Govindasamy, in his endowment lecture ‘A Brief Historical Study of Sri Ramanujar’ delivered at the University of Madras in 2002, raised this issue and went on to ask how a person of Ramanuja’s compassionate nature could forget what was happening to his preceptor and disciple and be immersed in establishing a Vaishnava community in an alien region and go about constructing temples and establishing mutts. He firmly believes that since all the narratives praise Ramanuja’s humane qualities, he could not have been such a callous person allowing others to suffer on his account. We, as modern readers, perhaps, can surmise that those were days of poor communication and logistics and, anxious as Ramanuja must have been, as is evident from the account of how he sent a few of his disciples to go back to Srirangam on a reconnoitring trip, it could not have been easy for him to have established quick contact, not to speak of the day-to-day problem of fleeing through a dense forest into an unknown region. Certainly Ramanuja had to deal with so many unforeseen circumstances and forces.

சனி, 4 மார்ச், 2017

His sweep in Karnataka

-Suganthy Krishnamachari



In Melkote, those on duty in the temple, double up as Sanskrit scholars.

Some years ago, when I met Sanskrit scholar Dr. Prabhakar Apte, who has translated Pancharatra Agamas to English, he said that there were four kinds of endowments mentioned in the Paushkara Samhita. And thinking about Ramanuja’s stay in Karnataka, I came to realise that Ramanuja made all these four endowments in Karnataka. Here is how Ramanuja’s contributions fit in with what the Samhita says.

According to Paushkara Samhita, Alaya pratishthana –temple construction is one endowment. Ramanuja built the Melkote temple. Coming to the second endowment - Brahma pratishtana - establishing a priestly colony around the temple, Ramanuja did that too in Melkote.

The third endowment mentioned is vidyapitha pratishtana - educational endowment for establishing a Veda patasala within the temple premises.

While Ramanuja did not actually establish such a Veda patasala in the Melkote temple, it is believed that he taught Sri Bhashyam in the temple precincts. He is also believed to have taught in other places in the temple town. This certainly would have fostered a spirit of learning in Melkote. He brought in Vedic scholars to take care of various temple duties. In most places, scholars engaged in academic pursuits, do not usually take care of temple duties, and temple priests are not academically inclined. But in Melkote, we find those on duty in the temple, doubling up as Sanskrit scholars.

வெள்ளி, 3 மார்ச், 2017

Udayavar’s pan-India influence

-T.C.A.Ramanujam



He systemised the worship, rituals and administration in various Vaishnavite shrines.

After winning an epic battle with Mandana Mishra, Adi Sankara set out to establish the Sarada Peetam. He had already visited Gokarna, Srisaila, Tirupathi, Srirangam, Puri, Dwaraka, etc. He established the four maths - Badrinath, Ramnath, Dwarakanath and Jagannath - constituting the char dham. Even today, Badrinath has a Namboodri Brahmin as the High Priest as ordained by Adi Sankara. He had composed slokas in praise of Siva, Vishnu, Ambal, Ganesha and Subramanya. He believed in the Vedic maxim:
Aakasath Pathitham Thoyam, Yatha Gacchati Sagaram
Sarva Deva Namaskaram, Keshavam Prathi Gaachati
(Just as all the rivers ultimately lead to the sea, all paths of devotion lead only to the ultimate reality).